Morð, mengun sem stefna og tvær konur sem gefast ekki upp

Við lifum á tímum loftslagshamfara; fyrsta skrefið í að takast á við þessa krísu er að fjalla um hana.

Þýðing af Podcasti sem var tekið upp 23 maí 2025

Taktu þátt og neyttu efnisins! Frásagnir eru alltaf upplýsandi og fræðandi en þessar beinlínis æpa á lestur og hlustun.

Kousha Navidar: Fyrir fáeinum vikum tókum við á móti mögnuðum samtölum í nafni Loftslag eitt podkastsins í tengslum við San Francisco loftslagsvikuna.

Ariana Brocious: Í dag færum við ykkur samtöl um tvær konur sem horfðust í augu við tvenns konar gerð af áskorunum.

Báðar stóðu í fæturna móti öflugum andstæðum öflum í sókn fyrir umhverfisréttlæti.

Kousha Navidar: Seinna í þessum þætti heyrum við frá Abby Reyes sem er samfélagsskipulagsfulltrúi og kærasti hennar var myrtur við mótmæli gegn jarðefnaeldsneyti í Suður-Ameríku.

Sagan hennar er áhrifamikil saga missis og mikillar þrautseigju og sagan hreifði við mér.

Ariana Brocious: En áður en við komum að þeirri sögu fórum við til Vestur-Okland fyrir einkennilega svipaða sögu þar sem fólk með völd vopnaði mengun ýtti til hliðar blönduðu samfélagi til að stækka skipahöfn.

Svo í seinni hlutanum heyrum við frá konu sem stóð upp í hárinu á valdafólki.

Kousha Navidar: Sumir þekkja Alexis Madrigal, gestgjafi KQED’s skrifatorgs (forum) í San Francisco.

Hann er líka höfundur Pacific Circuit.

Í þeirri bók rannsakar Madrigal hvernig bærinn Okland og hafnirnar spiluðu hlutverk í að skapa efnahag dagsins í dag.

Ariana Brocious: Madrigal ræddi við Greg Dalton, samstjórnanda KQED, til að deila innsæi sínu um ótrúlega krafta þess sem áhrif höfðu á hnattræna verslun, þvinguðu mengun á svæðið sem aftur hafði áhrif á fólkið sem lifði og lifir á svæðinu.

---

Greg Dalton: Það eru tveir meginhnattrænir kraftar sem minnst er á í bókinni.

Annars vegar gámavæðingin og þar með mikil fjölgun stórra farartækja á svæðinu sem svo höfðu þær afleiðingar að markaðsvæðingin togaði í að meira af vörum yrðu fluttar um höfnina sem fólk notar.

Madrigal: Byrjaði sú nýsköpun hér?

Greg Dalton: Í rauninni byrjaði gámavæðingin hér vegna Víetnam-stríðsins.

Greg Dalton: Er það virkilega?

Madrigal: Já, leysa þurfti flutningavanda vegna stríðsins og það byggði upp Okland-höfn sem fyrstu meiriháttar gámaflutningahöfn hérna megin Kyrrahafsins og hinum megin Cam Ranh-flóa Víetnam vegna þess að þetta var gert aðeins fyrir herinn sem leiddi svo aftur af sér fullt af alls konar fyrirtækjum sem svo opnuðu fyrir þróuninni.

Greg Dalton: San Fransisco setur Okland kannski í skuggann svo Okland fái ekki sanngjarna umfjöllun?

Greg Dalton: Ég held að Okland tilheyri bara stórborginni með þrjú atriði í huga.

Kyrrahafssiglingar og bankastarfsemin með allar sínar tengingar, svo sílíkondalurinn sem er þó nokkuð suður af San Fransisco en stuðlar samt að stafrænum framförum sem eru nauðsynlegar til að auka framleiðni og stjórnun á kerfunum sem teygja sig yfir Kyrrahafið. Okland er hjarta þessa svæðis, svona eins og bakland sem er að fylgjast með mismuni raunverulegs kostnaðar verkefna og plana og / eða fjárhagsspár og er með verstu niðurstöðu fyrir heilsu fólks á svæðinu.

Okland er líka innvígt skilningi í tækniþróun en fylgir ekki inn í eigin rökfærslu.

Skriffinnskan í Okland þarf ekki að kaupa sig inn í það sem silicon-dalurinn er að gera en þú getur séð það vegna nálægðarinnar.

Greg Dalton: Já, það er partur af stærra kerfi, ég skil það.

Þú skrifar einnig að minnkun transitorsins, stærðarvöxtur flutningaskipa og öryggisvæðing húsnæðislána sé meira skilt en það virðist.

Þegar ég las þetta var ég hummandi; svo kannski útskýru það fyrir okkur?

Madrigal: Já, þá þarft í raun mikið af tölvukubbum, eða ef kalla má transitora, til að raungera eða framleiða upplýsingatæknina og flutningsnetið sem stjórnar kerfunum.

Eins konar hafnarverkamenn sem eru að upplifa gámavæðingu í formi sjálfvirkninnar og ég var meðal þeirra fyrstu til að benda á að þetta er allt tengt.

Ef þessar verksmiðjur eiga að dreifast um veröldina þurfa alla þessa tækni til stjórnunar.

Bandaríkin þróuðu verslunarkerfin yfir Kyrrahafið og hvöttu öll verslunarsæknu öflin til að taka þau upp á öllum strandsvæðum Kyrrahafsins.

Þessi verslunaröfl urðu að halda úti ákveðnum eignum til að fæða skuldamarkaðinn með öllum fáanlegum peningum í Bandaríkjunum.

Þetta eru tengslin sem sett voru upp á tímabilinu.

Þessi tækni og þessir dollarar ásamt gámunum vann allt saman.

Transitorar sem voru þróaðir og framleiddir í silíkondalnum urðu feikivinnsluslælir en eru í aðalatriðum silíkon í sílíkondalnum.

Madrigal: Já, rétt. Þegar skip voru gámavædd urðu þau stærri, hafnirnar urðu stærri og kranarnir urðu stærri.

Greg Dalton: Hvernig kom það við hafnarborg eins og Okland?

Greg Dalton: Jæja, í fortíðinni var Okland bara smáhöfn, San Franisco var með höfn.

Madrigal: Já, hver sem er getur ímyndað sér San Fransico höfnina og jafnvel skoðað hana á Google kortinu.

Þar sérðu höfnina birtast sem kraga um borgina og þar var verslað.

Niðri í bæ San Fransico, fyrir utan þessa byggingu, var uppskipun bókstaflega hér fyrir utan og voru skemmur í röðum og margfalt meira af fólki á ferðinni á hverjum gefnum tíma.

Gámavæðingin heimtaði margfalt meira landrými.

Hérna kom skip að bryggju og affermaði upp á hafnarkantinn og hafnarverkamennirnir fluttu það í vöruhús kannski lengra í burtu.

Með gámavæðingunni þurfti geyslustað til að fyrir gámana þangað til dísiltrukkarnir kæmu og lestuðu gámana og fluttu í dreifingarstöðvar sem beindu vörunum til stórverslana heimsins.

Vegna þess voru fyrirtæki eins og Seland og Matson fyrstu gámafyrirtækin sem vissu að þau væru á leið til Okland vegna vöntunar á landi; samfélagið var ekki undir stjórn neinnar „krafta“ stjórnar og að stórum hluta blökkumannahverfi sem borgin hafði verið að reyna að láta hverfa um einhvern tíma og var kallað plottið um Vestur Okland.

Um þetta er hægt að fá upplýsingar í gömlum skjölum Okland alla leið.

Stjórn Okland sá strax að gámavæðingin mundi uppfylla margar áætlanir um að fá uppbyggingu á höfn og efnahagslega þróun hins vegar og í leiðinni ýta fólki burtu af svæðinu, ásamt viljandi niðurnýðslu bygginga.

Greg Dalton: Vá, það er ekki eins og það hafi verið slys að henda fólki út. Þetta var gert með vilja.

Madrigal: Algjörlega meðvitað.

Það er til skýrsla frá 1936 um verðmætagildi Okland-bygginga og borgarskipulags þar sem stjórnendur sögðu bókstaflega „við viljum flytja fólk í burtu í stórum hópum sem býr hér“.

Svo er annar partur af skýrslunni þar sem talað er um að aðskilja hverfið með þjóðvegi, það er að segja vesturhluta Okland með blandaðan uppruna frá austurhlutanum sem var minna blandaður en vesturhlutinn.

Að sjálfsögðu endaði Vestur-Okland klofið í sundur með þjóðvegi sem átti eftir að hafa afleiðingar.

Greg Dalton: Svo þetta er í raun mengunarstefna?

Madrigal: Já, í rauninni.

Sum skjölin frá þessum tíma eru stórmerkileg og upplýsandi vegna þess að þau segjast vita að þessi stefna geri húsnæðismálin verri ásamt lífi fólks.

Greg Dalton: En þetta er planið?

Madrigal: Já. Nálæg byggðarlög eða Silíkondalurinn skynja verðmæti af þessari áætlun.

Hljómar þetta ekki eins og Okland sé að færa fórnir í tengslum við samninginn eða áætlunina?

Madrigal: Jú að hluta til. Það eru skipafélög og hafnarfyrirtæki ásamt hafnarverkafólkinu sem fá rjómann af þessum samningum vegna þess að fyrirtækin hafa fastan stól við samningaborðið og eru nauðsynleg til framkvæmdarinnar og koma sér í peningafóðið.

En það er enginn stóll fyrir samfélagið.

Samfélaginu er fórnað eða bara rutt í burtu og fólk hefur ekki einu sinni tækifæri til að komast í þessa peninga sem höfnin þróaði með tímanum.

Greg Dalton: Þú leggur út af í bókinni að varðveita óraskað land á sjötta áratugnum sem varð til að leggja meira á yfirhlaðið landrými.

Varðveita fallega staði og margfalda álagið af mengun á staði eins og Okland.

Madrigal: Fókusinn hjá umhverfisverndinni var að bjarga flóanum, sem við erum glöð með að hafi tekist, svo bakkarnir hafi ekki verið steyptir upp eins og áin í Los Angeles svo hefur verið varðveitt opið land og víðerni ásamt opnum svæðum innanbæjar sem eru af hinu góða.

Á sama tíma er það ástæða þess hversu umhverfisvernd var réttlætisstefna sem gerðist í umhverfishreyfingunni og var of lengi, og jafnvel enn í dag, að gera góða hluti í umhverfismálum.

Fólk í dag skilgreinir umhverfisvernd sem náttúruvitund ásamt heilsuverndandi sjónarmiðum og lífsgæðum.

Madrigal: Já rétt, Sierra-klúbburinn. Já, Sierra-klúbburinn er frábært dæmi því hann hefur hjálpað við að standa mót og útflutningsmiðstöðina sem mundi senda kolalestir í gegnum Vestur-Okland.

Sierra-klúbburinn hefur verið drifkrafturinn í því að finna út úr málefnum jarðar og hlýnunar jarðar til að tvinna aðferðir saman við staðbundna verndarsinna sem eru verðmætir líka og í lok dags hefur hver einasta jaðefnaeldsneytisverksmiðja og hver einasta náma fylgt staðbundnu ástandi sem kemur meðfram og dregur fólk enn frekar saman, jafnvel sterkara og meira en aðalmálið eða hlýnun jarðar.

Madrigal: Já, rétt því það er enn að draga úr kolanotkun í US.

En ef þeir vildu koma kolum í útflutning gæti sá flutningur farið í gegnum höfn í Vestur-Okland. Svo í dag höfum við þessa heimsdreifingarstöð í Vestur-Okland sem knúin er á jarðefnaeldsneyti.

En núna skulum við tala um Ms. Margaret S. Gordon.

John Dalton: Þú næstum gafst bókinni þinni titilinn „Allir þekkja Mr. Margaret“.

Segðu mér hvað dró þig að henni?

Madrigal: Hún er kraftmikill leiðtogi sem dregur fólk saman, ekki með því að vera með falstal eða frásagnir heldur hefur hún dregið fólk að sér eins og segull.

Fólk talar við fjölskyldu hennar og margir hafa þekkt hana alla hennar ævi svo hún hefur átt samtal við tugþúsundir í Vestur-Okland um hana.

Aðalatriðið þegar ég hugsa um Mr. Margaret er að henni líkar að birtast bara allt í einu í mannlífinu og málefnunum og hún deilir þekkingu sinni, sem er raunveruleg, með tugum þúsunda manna um Vestur-Okland, svona eins og greinar trés um allt svæðið.

Stundum gleymi ég því að vinur minn er samfélagsfulltrúi sem gefur út leiðbeiningar sem heita aðeins samvera og sambönd og ég held að í mörgum málum þegar við tölum um að skipuleggja fólk eða tala um hvað við séum að gera á þessari jörð okkar verður fólk oft og tíðum of upptekið: af hverju eru hugmyndirnar?

Hver er lausnin?

Hver er sú eina sanna lausn sem frelsar allt úr ánauð og stundum er svarið bara að byggja upp sambönd.

Aftur og aftur kemur þetta upp hjá Mr. Maragret í hennar vinnu og viðleitni og ástæðan fyrir að eitthvað gerðist í málunum var að fólk hafði þekkst í gegnum tíðina.

Viðtal við Margaret Gordon

Spyrill: Alexis Madrigal

Kynning, Abby Reyes: Margaret Gordon er lykilpersónan í þessari sögu.

Hún hefur alla ævi verið samfélagsskipulagsfræðingur og samstofnandi Vestur Okland umhverfisvísbendinga-verkefnisins.

Hún er þekkt meðal allflestra sem Mr. Margaret.

Hún talaði við Aledxis Madrigal á loftlagssviðinu um arfleifð jarðefnaeldsneytis í samfélagi Mr. Margaret og hvað hún hefur gert til að andæfa til baka?

---

Alexis Madrigal:

Mr. Margaret, byrjum með það sem beint liggur við en það er áhrif jarðefnaeldsneytis á fjölskyldu þína, samfélagið og hvernig þú komst auga á umbreytingarnar vegna þess.

Mr. Margaret: Fyrst og fremst er ég af þriðju kynslóð Vestur-Okland-íbúa sem persóna.

Frænka mín var í seinna stríðinu og ól upp mömmu mína.

Hún starfaði sem „hnoðari“ (riverter) og móðir hennar hafði dáið.

Þau fluttu svo eftir stríðið til Vestur-Okland.

Ég er frá San Fransisco en fædd á Ritmond-svæðinu.

Á hverju sumri fór ég til Vestur-Okland og dvaldi þar yfir sumartímann.

Madrigal: Fáeinar blokkir frá þar sem þú býrð núna?

Mr. Margaret: Já, rétt og ég lék mér í Prescott-grunnskólanum.

Þess vegna veit ég um Vestur-Okland.

Madrigal: Hvernig var það þegar þú byrjaðir sem samfélagsfyriliði seint á áttunda áratugnum og snemma á þeim níunda og fluttir aftur til Vestur-Okland; hvað var það sem þú sást, skynjaðir eða fannst fyrir?

Mr. Margaret: Hvers vegna er þessi trukkur í hverfinu, hvers vegna er þessi trukkur í götunni, hvers vegna eru vélar þessa trukks í gangi og af hverju eru þessir trukkar að aka fram hjá þessari búð?

Hvers vegna leyfði pósthúsið í hverfinu mínu trukkbílstjórum að hafa vélarnar í gangi við stöðvun?

Hvers vegna var þessum trukkum leyft allan sólarhringinn að vera í gangi í hverfinu mínu í Vestur-Oklandi? Þegar farið var niður í bæ til Irmingville, sem er annað hverfi í Vestur-Oklandi, var slíkt ekki í gangi.

Hvers vegna er þetta svarta ryk á veggjunum hjá okkur þegar gluggar hafa verið opnaðir?

Það er það sem skilar sér út um pústurrör trukkanna.

Hver ætlaði að svara þessum spurningum öllum?

Svo fékk ég hlutastarf í samfélagsverkefni og ég heimsótti skólahjúkrunarkonuna hjá grunnskólanum í Prescott og rak augun í öll þessi innsogstæki, skókassa og körfur fullar af þessu.

Svo ég spurði hjúkrunarkonuna og hún sagði að börnin hefðu asma.

Hvers vegna hafa svona margir krakkar asma? spurði ég.

Hjúkrunarkonan sagði: Ég veit það ekki! Svo fengum við verkefni sem var:

Hvernig spyrjum við rannsakendur spurninga?

Og þá um þessi málefni. Ein vísbendingin var um loftlagsgæði og þaðan rúllaði það.

Madrigal: Loftslagsgæðin í Vestur-Oklandi hafa alltaf verið um trukkana, er það ekki?

Leiddu trukkarnir þig ekki bara beint til hafnarinnar og pósthússins, er það ekki málið?

Hvers vegna eru trukkarnir hér við höfnina og pósthúsið?

Mr. Margaret: Það var líka að enginn var að mæla útblásturinn frá trukkunum, lestunum, skipunum og búnaðinum sem þurfti til að afferma og ferma allt sem gekk fyrir dísil.

Madrigal: Svo þú blandar þér í þessi mál, fólk fer að kynnast þér í samfélaginu og Ronald Vernie Dellums, sem er pólitíkus, kemur þér að með miklum erfiðleikum í hafnarstjórninni.

Þú ert fyrsti íbúi Vestur-Okland til að vera í þessari nefnd og hverfið er skilið frá um fjórar húsaraðir frá öðrum með hafnariðnað.

Þú nálgast allt þetta með loftgæðabetrun að vopni og leiðarljósi.

Hversu mikil áhrif gætirðu haft á niðurskurð ákveðinna útblástursgerða í hverfinu?

Mr. Margaret: Jæja. Þetta var öflug barátta.

Ein af mínum blessunum var að ég þurfti að hafa samband við alls kyns stofnanir varðandi þetta og við urðum að finna upp okkar eigin leiðir til að díla við stofnanirnar með tilliti til að sanna allt sem frá okkur vísbendingahópnum fór opinberlega svo sem rannsóknir, frásagnir, upptökur og útreikningar væru réttir.

Eitt af þessu sem við skipulögðum (ég er kominn af skipuleggjendum) var að við boðuðum stofnanirnar til okkar að einu borði svo við þyrftum ekki að hlaupa maraþon milli þeirra.

Við höfðum hafnarstarfið með í þessu og borgarstarfið eins og þurfti.

Madrigal: Eitt sem mér hefur fundist stórkostlegt er að ykkur tókst að draga saman allar upplýsingar frá strætunum í einn umræðuhóp frá fólkinu sem bjó í hverfinu þar sem lungun eru beint án milliliða.

Mr. Margaret: Við vildum vita hvað mætti okkur í formi útblásturs úr pústurrörum trukkanna þegar við opnuðum glugga eða dyr.

Hvað var þetta?

Hvernig er þetta samsett?

Hver voru almenn heilsufarsleg áhrifin á okkur byggt á gögnum frá okkur sem sýsluheilbrigðiseftirlitið gat treyst á.

Eitt af fimm börnum frá fimm til níu ára þurfti neyðaraðstoð við öndunarerfiðleika.

Hjúkrunarkonur grunnskólans voru með körfur og kassa fullar af innöndunarbúnaði á sínum starfstöðvum. Við vissum líka að samkvæmt rannsókn var rísandi fjölgun æðakölkunar í gangi á svæðinu á aldrinum fimmtíu og fimm til sextíu og átta.

Allt þetta varð til þess að aðrir tóku upp mælingar á loftslagsgæðum.

Við vorum með færanleg mælitæki í bakpokum sem greindu Pm 2,5 og tíu.

Með þessu fengum við réttar niðurstöður um að það væri eiturefni liggjandi á jörðu sem skrúfaðist upp í loftið við yfirakstur.

Madrigal: Þið unnuð líka með heilsufulltrúum almennings sem gátu sýnt fram á að lífslíkur fólks í þessu póstnúmeri voru margfalt lægri en lífslíkur fólks í hæðunum.

En eins og Mr. Margaret sagði skipti mestu máli að afla réttra gagna til að láta þau tala sínu máli.

Mr. Margaret: Fólk gat komið til okkar á meðan innleiðing var á fullu og svo allt í einu var komið app sem ég vissi ekkert um, en þessu var hlaðið niður í símann og svo gastu mælt loftgæðin í nærumhverfinu.

Við fengum líka háskólann í Whashington til að setja upp skynjara í hverfinu.

Svo unnum við að verkefni með Google Earth þar sem bíll með ecmo ók í gegnum hverfið.

Svo eftir allt þetta, hvernig virkjum við upplýsingarnar inn í samfélagið?

Þetta eru hlutir sem varð að gera með samráði. Án þessa hefðum við aldrei orðið þetta vísbendingasamfélag sem við urðum.

Ég mætti á allt sem tengdist þessu efni, svo sem ráðstefnur, málstefnur, námskeið og vinnustofur, ég missti ekki af neinu, ég fór á allt.

Ef þú hefur ekki hvernig þú framkvæmir hlutina þá segja mótherjarnir þér allt og alls konar bull.

Madrigal: Á þessum tíma voru líka fimm svona verkefni í gangi.

Ég ætla að tala um gömlu Okland-herstöðina sem við minntumst á hér fyrr.

Það var heilmikil þróun mála í þessari herstöð sem að parti til var reynt að setja upp útflutningsstöð með peningum frá kolaverkamönnum í Utah.

Þú hefur verið meðal fólks hér í Okland sem er að berjast því á móti, sem fyrirliði.

Mr. Margaret Gordon: Fimmtán ár!

Madrigal: Vá, það hafa verið fimmtán ár.

Hvað heldurðu að baráttan um þessa útflutningsstöð segi um andófið á móti jarðefnaeldsneytinu?

Mr. Margaret Gordon: Ok, við skulum fara aftur til þess tíma þegar tekin var ákvörðun um að landið með þessari herstöð yrði að framkvæmdasvæði.

Það komu fyrst peningar úr landsjóði (federal fund) til að byggja upp innviði svæðisins til að koma á breytingum.

Það var aldrei minnst á af þróunarstjóra að þarna ætti að vinna með vörur eins og kol, t.d. sem ættu að fara þarna í gegn.

Það var aldrei sagt frá því!

Þróunarstjórinn sagði að hann gæti ekki fjármagnað þetta verkefni nema gera díl um að fá kol flutt í gegnum stöðina, en með kolunum komu peningar, þannig kom kolaflutningurinn til.

En það var aldrei ætlunin að flytja kol sem vöru í gegnum Okland.

Madrigal: Hvernig líður þér með samanburðinn milli staðbundinna verkefna og stóru myndarinnar, hlýnunar jarðar?

Mr. Margaret Gordon: Ég sé hlýnun jarðar sem jafnrétti jarðarbúa (global justis). Jarðarinnar jafnréttisfrið.

Við höfum engin plön til að innleiða jafnrétti til þeirra sem hlýnunin bitnar mest á. Hvert einasta verkefni sem unnið hefur verið að á alþjóðavísu og ég veit um hefur farið af stað frá heilsteiptu fólki sem spyr hvers vegna þetta er að gerast fyrir okkur?

Ég var að koma í apríl frá samráðsfundi alþjóðlegra og innanþjóðlegra hópa fólks innan fyrirtækis sem ber ábyrgð á öllu sem tengist upplýsingatækni svo langt sem til Póllands sem öll spurðu spurningarinnar:

Hvers vegna hækkar yfirborð sjávar og hvar eru okkar verkfæri til að verja okkur?

Og, það er vandamálið.

Við erum með of mörg sem vilja koma inn með ákveðið í farteskinu í stað þess að sameinast okkur og vinna einhent í átt að lausn.

Sem sagt koma inn og með sýnar tillögur án þess að hlusta á það sem við höfum fram að færa og vinna fyrir málefninu, eins og við vitum ekkert í okkar haus þegar við höfum nóga reynsluna og raunveruleikann.

Það er vandamálið. Of margir koma með ofvaxið sjálfsálit og ekkert í pokahorninu varðandi jafnrétti í leiðinni.

Þeir sjá sýnar kenningar það eina sem máli skiptir. Fólkið sem er mest í hættu er með reynsluna af raunveruleikanum sem er allt önnur „ella“ en hinna sem koma að í hugsun og skipulagi.

Madrigal: Í þessum töluðu orðum höfum við Trump á eftir öllum umhverfissamtökum skerandi niður fé sem átti að vera kjölfestan í þeim, og eins er hann að ráðast á söguna sjálfa, svo það er fólk þarna úti sem er vonlaust og kraftlaust.

En í hvert skipti sem ég rekst á þig í Okland undanfarna mánuði hefur mér fundist að þú værir ekki í hópi vonlausra.

Svo einhver eins og þú sem hefur alla sína starfsævi barist við kraftmikil hagsmunaöfl og stundum öflugt langt að.

Hver eru þín skilaboð til fólks?

Mr. Margaret Gordon: Jæja, ég kem frá fólki sem hefur alltaf tekið þátt og lifað í gegnum fátæktarhreyfinguna, Richard Nixon, Roald Regan og núna er það Trump.

Eini munurinn á hinum aðstæðunum og Trump er að hann hefur kraft pennans í að koma fram fyrirskipunum en það eru margir sem hafa enn von og trú á lögunum fyrir fólkið sem viðkvæmast er.

Trú og von til að komast á rétta braut í að bjarga lífi okkar í gegnum jafnrétti.

Fólki er gefið að hafa trú og skilning á hvernig … og sögulega séð elska ég sögur og hef alltaf verið forvitin um að vita hvernig fólk yfirvann erfiðleika.

Eitt af því sem fjölskyldur vita ekki vegna uppfræðslu er örbirgðin og þess háttar þættir sögunnar.

Sum okkar hafa struglað og erfiðað meir og meira for samhryggð og samheldni sem þarf að vera á botninum, ekki á toppnum eða þar sem fólk er örbirgðar.

Svo, það eru mín orð, ef þú fellur verður að læra að standa upp aftur. Alexis Madrigal: Takk fyrir kærleg Mr. Margaret, takk.