Er meintur þjófnaður í viðskiptum orðinn viðurkenndur?
Ég held að ég fái aldrei hlutinn sem vantaði með rafmagnsvinnulyftunni minni. Fyrir 2 árum keypti ég vinnulyftu af fyrirtækinu Vinnubílar.is. Það vantaði eitt lítið handfang á vinnukörfuna. Handfangið er notað til að stækka körfuna.
Fyrirtækið lofaði að senda mér handfangið þegar það kæmi strax í pósti. Ég hef tvisvar beðið um að fá handfangið. Í seinasta skipti sem ég hringdi var ég kallaður
geðveikur.
Svo var skellt á undirritaðan.
Handfangið er ekki stór hlutur. En það er ekki heiðarlegt að lofa að senda hlut sem vantaði og gera það svo ekki. Ég keypti vélina fyrir 2,4 milljónir króna. Ég borgaði allt strax. Það voru kannski mistök að borga áður en ég fékk handfangið. Ég treysti seljandanum. Það voru mistök.
Það þýðir ekkert að kæra þetta. Ég er einstaklingur. Þess vegna er engin leið fyrir mig að fá hjálp í þessu máli. Ég lít á þetta sem meintan þjófnað.
Seljendur bíla og véla á Íslandi virðast ekki þurfa að vera heiðarlegir. Þeir virðast ekki þurfa að standa við loforð. Þeir geta kallað viðskiptavini sína
geðveika
ef þeir eru minntir á að skila því sem búið er að borga fyrir. Er þetta virkilega staðreindin?
Þetta er dæmi um yfirgang. Sterki aðilinn telur sig geta talað niður til annarra. Þetta er eins og í loftslagsmálum. Þeir sem eru sterkir halda að þeir geti gert það sem þeir vilja. Þeir sóða út jörðina okkar.
Ef þessi fáeinu orð gætu orðið til að aðrir færu varlega er tilgangnum náð.
Höfundur: Friðrik Kjartansson
Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)